Ostatnio tak trochę mnie wzięło na różne refleksje i tak któregoś wieczoru padło na zakochanie. Czym właściwie jest, czym się objawia, czy są jakieś stałe zachowania i tak dalej. I przede wszystkim, czy kiedykolwiek byłam zakochana? W kwestiach czysto teoretycznych przyszła mi z pomocą Wikipedia, która głosi:

Zakochanie – stan związania emocjonalnego z drugą osobą.

Stan zakochania wiąże się z podwyższonym poziomem fenyloetyloaminy (PEA) i dopaminy, powstaniem nowych pętli neuronalnych oraz reakcjami fizjologicznymi na osobę, w której jesteśmy zakochani takimi jak pocenie się dłoni, przyśpieszone bicie serca (wynik działania adrenaliny). Te same reakcje wywołuje strach i stres. W nieco ponad połowie przypadków poziomy hormonów wracają do normy w ciągu 3-8 lat (choć mogą również wcześniej) od momentu podwyższenia. W pozostałych przypadkach pojawia się nowy stan równowagi, za który odpowiada dopamina i serotonina, a który można określić jako przywiązanie.

Ponadto:
- testosteron odpowiada u obydwu płci za pożądanie seksualne
- dopamina odpowiada u obydwu płci za "uskrzydlenie"
- oksytocyna u kobiet odpowiada za uczucia bliskości i przywiązania. Jest ona wydzielana m.in. w trakcie orgazmu, przy porodzie, przy karmieniu piersią
- wazopresyna odpowiada za bliskość i przywiązanie u mężczyzn.

Z tego wynika, że stan zakochania można pomylić ze strachem czy stresem. Świetnie. Ale patrząc na wszelkie moje hmm… stany, które określałam mianem zakochania, to tak naprawdę zakochana nigdy nie byłam. Bo dłonie mi się nie pociły jakoś wybitnie w towarzystwie obiektów moich westchnień, serducho nie szalało. A skoro takowych objawów u mnie nie było, to trzeba by sprawdzić poziom hormonów. A na to już jest za późno. Trudno. Mądrzejsza będę następnym razem, kiedy będę uważała, że jestem zakochana. Od razu polecę do lekarza i sprawdzę sobie poziom fenyloetyloalaniny, dopaminy czy oksytocyny. W tej kwestii pozostaje mi już tylko czekać na kolejny wzlot uczuciowy.

Spójrzmy jednak na zakochanie z nieco innej strony. Mianowicie, weźmy na tapetę literaturę. Na sam początek może niech przykładem posłuży mi standard o zakochaniu i miłości – Romeo i Julia. Romeo zakochuje się w swej wybrance niemal od pierwszego wejrzenia. Targają nim uczucia gwałtowne. Jest porywczy i dowiedziawszy się, że jego ukochana nie żyje, sam się zabija. W tych wszystkich ekscesach nie przeszkadzają mu skłócone rodziny, które otwarcie pokazują, jak to się nie lubią. Julii też nie przeszkadzają te fakty. Mało tego, zdaje się nawet zbytnio nie przejmować tym, że szykują jej za męża niejakiego Parysa! Takiego zakochania, nawet na mniejszą skalę, nie przeżyłam. Nie musiałam borykać się z przeciwnościami losu w postaci krwiożerczych rodzinek i rozochoconego przyszłego męża. Zatem pierwszy przykład znów pokazuje mi, że zakochana nie byłam.

Przejdźmy więc może do kolejnego, który sięgnie do literatury fantastycznej. W tym wypadku posłużę się polskimi tworami – Daimonem Freyem i Hiją z książek Mai Lidii Kossakowskiej. Początek jest dość prosty – spotykają się, obserwują i… zakochują niemal od pierwszego wejrzenia. Znów mamy oczarowanie powierzchownością, bo przecież tak naprawdę nie zdążyli nawet ze sobą porozmawiać zanim się zakochali. Później, rzecz jasna, mają ku temu okazję, ale pokrętny los znów staje na przeszkodzie naszych przykładowych zakochanych i wysyła anielicę w miejsce niekoniecznie dostępne od zaraz. Ich dalsze losy w zasadzie już niekoniecznie muszą być omówione, dlatego też, by nie spoilerować, poprzestaną na tym zdarzeniu. I kolejny raz, porównując postaci literackie do moich prywatnych ‘zakochań’ stwierdzam, że takowych nie było. Owszem, różni chłopcy i mężczyźni mi się podobali fizycznie, ale gorzej już było z dalszymi etapami znajomości. Owszem, zdarzało mi się poznać ładniutkiego delikwenta bliżej, ale bez szczególnych wzlotów.

Skoro było już o wyglądzie, to może zahaczę również o zapach. I w tym miejscu na moich ustach pojawia się uśmiech, bowiem nie myślałam, że ta konkretna historia posłuży mi kiedykolwiek za przykład, który nie będzie nacechowany pejoratywnie. Część już się pewnie domyśla, że mam na myśli sagę Stephenie Meyer (tak, przeczytałam ją w całości!). Tutaj naszymi zakochanymi są zwykła, ludzka dziewczyna oraz starawy już nieco wampir udający nastolatka. Jak doszło do zakochania? Dosłownie rzecz ujmując szanowny pan wampir wyniuchał sobie partnerkę. Edward poczuł się oszołomiony zapachem Belli do tego stopnia, że aż zapragnął ją zjeść. Romantyzm szalony, jednakże nigdy nie miałam ochoty zjeść żadnego mężczyzny. Z moim życiorysem nie zgadza mi się też to, że nie spotkałam jeszcze wampira. Ale tak na poważnie, to czułam wielu facetów. Czasem choćby tych, który przechodzili obok mnie na ulicy czy stali za mną w tramwaju, jednak nie spotkałam się jeszcze z takim zapachem, który by wywołał we mnie stan zakochania.

Może dość przykładów literackich na moment zajrzę do miłosnej filmoteki. Najpierw posłużę się filmem, który widziałam stosunkowo niedawno, bo kilka dni temu. Może i miłość nie jest tam tematem głównym, jednak w Avatarze Camerona zakochanie występuje. W tym wypadku nikt się nie wywąchał, nie nastąpiło nagłe wizualne zauroczenie, ale bohaterowie, jak to ogólnie jest przyjęte, poznawali się nawzajem i w międzyczasie, tak zupełnie przypadkiem, zakochali się w sobie. Neytiri i Jake Sully są najbliżej realiów mojego życia. Problem pojawia się jednak w innym miejscu. Skoro u nich zakochanie opierało się na przywiązaniu, poświęcaniu się i tak dalej, to w takim razie jestem zakochana w swoim najlepszym przyjacielu. No może pomijając fakt zespolenia fizycznego. Naszym niebieskim bohaterom to się przytrafiło, mi w tym przypadku nie.

W kolejnym obrazie zakochanie również jest czysto platoniczne. Kto oglądał Sin City ten już pewnie wie, że mam na myśli Marva zakochanego w Goldie. Sytuacja w tym wypadku nie była taka prosta, bo wszystko zaczęło się od tego, że Marv był oczarowany blondwłosą pięknością, a zakochał się dopiero po tym, jak poszli ze sobą do łóżka. I znów los płata nam figla, panna poszukiwała jedynie „ochroniarza”, a nie miłości. No i, jak to w filmach często bywa, została zamordowana. Marv tak ją pokochał, że postanowił się odegrać za jej śmierć. I znów spojrzenie z przymrużeniem oka i chwilą zastanowienia – czy byłabym w stanie zemścić się za krzywdę zrobioną czy to któremuś z moich chłopaków czy to jednemu z obiektów moich westchnień? I namyśl kolejny raz przychodzi mi mój przyjaciel, jednak znów pojawia się kwestia spółkowania, której nie było. I nie będzie.

Jak wiadomo, zakochanie można też spotkać w życiu codziennym – szalone miłości od pierwszego wejrzenia, zaręczyny, śluby, dzieci. I to wszystko w otoczce gromadzących się pozytywnych emocji, które aż się z człowieka uszami wylewają różowym lukrem. Wielu wspomina o motylkach w żołądku, drżeniu rak, rozkojarzeniu, monotematyczności i innych tego typu rzeczach. Nie przypominam sobie, by takie wydarzenia miały miejsce na bardzo masową skalę. Dlatego po tej całej analizie obrazów filmowych i literackich, spojrzeniu na zakochania wokół mnie, stwierdzam, że albo nie byłam zakochana, albo to moje zakochanie przebiegało jakoś łagodnie. W żołądku nie wykluły mi się motyle, aż tak monotematyczna, jak niektórzy nie byłam, ręce były w porządku, różowego lukru nie widziałam, dzieci nie mam, ślubu nie brałam, zaręczona nie jestem. W dwóch słowach – zakochania brak. Patrząc na ogólnie przyjęty obraz, rzecz jasna. I tu pojawia się pytanie – czy faktycznie to ja nie byłam zakochana, czy może zakochanie ma jakiś inny obraz, niż ten, który przedstawiłam wyżej.

A może to spojrzenie jest błędne? Może nie tak wygląda zakochanie? Zatem formułuje się pytanie - czym ten cały stan jest?