Prawdziwych fantastów już nie
ma... - chciałoby się zaśpiewać.

Bzdura! Są przecież! Szkoda tylko, że
od lat najmniej dziesięciu, wciąż te same gęby... Niedługo sami
sobie nawzjem obrzydniemy. Widząc na kolejnych konwentach, portalach
internetowych, forach i w klubach oraz stowarzyszeniach, identyczne
składy jak pięć czy osiem lat temu, uwierzymy w to, że nasz
gatunek jest już definitywnie na wymarciu i powinien znajdować się
pod ścisłą ochroną.

A nowa, młoda krew? Ci wszyscy
kreatywni, pełni świeżych pomysłów, energii i zapału,
młodzi ludzie? I owszem, są. Dlaczego tylko wiodący odsetek wśród
i tak małej liczby owych duszyczek, stanowią dzieci (względnie
młodsze rodzeństwo) tych starych? Gdzie się podziała cała reszta
młodego pokolenia miłośników fantastyki? Cóż...
odpowiedz wydaje się prosta. Przed ekranami komputerów i to
bynajmniej nie na forach i portalach, czytając felietony marudzących
cioć. Ślęczą raczej kolejną (którą to już? Piętnastą
czy dopiero ósmą?) godzinę nad jakąś grą internetową,
której klimat fantasy wyróżnia się głównie
odmienną od ludzkiej rasą bohaterów, których z kolei
jedynym zajęciem jest tłuczenie się między sobą nawzajem i
zdobywanie poziomów.

Wszystkim gorliwcom, którzy
właśnie ze świętym oburzeniem, zgranym chórem zakrzyknęli:
„Nie generalizuj!”, chciałabym przypomnieć, że od każdej
reguły są, rzecz jasna chlubne wyjątki (które to chciałabym
w tym miejscu serdecznie pozdrowić), co własnie czyni z nich
reguły.

Zastanówmy się jednak jaki jest
tego powód. Czy to fantastyka przestała być dla dzisiejszej
młodzieży pociągająca? Moim zdaniem – nie. Pociągająca
przestała być bowiem, literatura wogóle. Filmy (głównie
amerykańskie superprodukcje) i gry komputerowe (o istnieniu
planszowych, karcianych czy bitewnych pojęcie młodzieży jest
raczej znikome) o tematyce fantastycznej, nadal są na czasie. Szkoda
jednak, że dla obecnych nastolatków tylko i wyłącznie one
są fajne, co więcej, tylko i wyłącznie one z fantastyką się
kojarzą.

Ja mając lat dziesięć zaczytywałam
się w „Opowieściach z Narnii” i wchodziłam do szafy na
przedpokoju, by sprawdzić, czy przypadkiem nie znajdę się w
baśniowej krainie marzeń. Dzisiejsi dziesięciolatkowie idą do
kina na film, z którego zapamiętują głównie ładną
buzię odtwórcy którejś z głównych ról,
a na opowieść o myszkowaniu po starych meblach zareagowaliby
głośnym śmiechem i stukaniem się w czoło – to przecież takie
głupie i dziecinne.

Mając lat dwanaście pochłonęłam
„Hobbita” - teraz dzieciaki MUSZĄ go czytać, gdyż jest szkolną
lekturą. Jak wiadomo, to co się MUSI, tego się nie lubi i na to
marudzi z zasady.

Jako czternastolatka brnęłam uparcie,
pod ławką w czasie lekcji matematyki, przez „Władcę
Pierścieni”, a już rok później biegałam jak szalona po
antykwariatach, bo przecież nie mogłam na tym poprzestać. Skoro to
było dobre, natychmiast trzeba się zaopatrzyć w „Silmarillion”
i inne „Niedokończone Opowieści”. Po miesiącu potrafiłam
powiedzieć więcej w sindarinie niż po angielsku, a z kolegami na
pierwszych imprezkach -wagarówkach, urządzałam pojedynki na
cytaty.

Dzisiejszy czternasto i piętnastolatek,
nie dość, że nie bawiłby się w czytanie obszernej trylogii,
skoro może iść na maraton filmowy do Multikina i obejrzeć trzy
filmy na raz w jedną noc, to już na pewno nie fascynowałby się
czymś co brzmi jak Biblia, atlas geograficzny i książka
telefoniczna w jednym (Silmarillion znaczy).

Ja, mając lat szesnaście czy
siedemnaście, grywałam sesje rpg w najróżniejszych
ciekawych miejscach. Z pierwszą ekipą zaliczyliśmy pobliskie
plaże, połowę pubów w mieście, wszystkie „wolne chaty”
jakie się nadarzały, ogródki działkowe, lasy, cmentarze,
samochody starszych kolegów... słowem wszystko, gdzie tylko
można było grać. Urządzaliśmy po omacku pierwsze wycieczki przez
systemy, zaczynając klasycznie od Dungeons and Dragons, męcząc się
nawet ze wszystkimi pioruńskimi tabelami i wykresami w Kryształach
Czasu (zanim oczywiście doszliśmy do zbawiennego wniosku, że psują
nam frajdę), rozsmakowując się na dłużej w Warhammerze. Co
natomiast odpowie obecny nastolatek, zapytany o skrót rpg?
Zapewne wymieni kilka najbardziej znanych tytułów gier
komputerowych i internetowych, w których rolę „role playa”
pełni przypisanie bohaterowi określonych umiejętności, rasy i
profesji.

Otóż to! Tu jest pies
pogrzebany, a raczej pogrzebana jest przyszłość polskiego
fandomu... Nasza młodzież jest święcie przekonana, że to co
robią, co lubią i czym się zajmują, to JEST właśnie fantastyka.
Kultura masowa dostarcza im aż nadto wiele powodów, by tkwić
w przekonaniu, że jeśli przeczytali „Harrego Pottera” (to chyba
jedyna pozycja, którą nadal się czyta), obejrzeli ( bo już
tu o przeczytaniu raczej się nie wspomina) „Władcę Pierścieni”,
ewentualnie mówi im coś nazwisko Sapkowski (najczęściej w
kontekście „to ten, co napisał książkę o Żebrowskim”) - są
już wielkimi miłośnikami fantastyki.