serdecznie dość przedstawiania Szatana jako eleganckiego, szarmanckiego przytulaśnego i pokrzywdzonego przez los misia, który gdyby mógł, to by wszystkich ludzi kochał. Dlatego przedstawiłem go jako skończonego chama, prostaka i psychopatę...

Ech nie, tym razem nie trafiłeś w mój gust. Może i napisane całkiem poprawnie... ale za dużo będzie "ale".

Po pierwsze może wizja dobrego i eleganckiego Szatana jest już zbyt częsta, to właśnie wizja Szatana złego jest tą pierwotną. W tej nie widzę nic oryginalnego. Ot, jest sobie Szatan. Równie dobrze mógłby być to ktoś inny. Przykro mi, ale nie czuję się przekonana...

Po drugie - wizja tortur. Ile można o kale i moczu? Za którymś razem już się nie czuje obrzydzenia, tylko raczej znudzenie. I myśl "mało oryginalny ten Szatan, skoro nie stać go na nic więcej"... Po co to, po co tyle tego?

I po trzecie - przekleństwa. Za dużo ich. Zwyczajnie za dużo, przez co tekst robi się mdły - bo nie mają w sobie takiej siły wyrazu. Tracą funkcję uwypuklania czegoś, przedstawienia emocji - po prostu są. A skoro nie czuć ich funkcji - to po co one w ogóle?

W sumie największym grzechem (trzymając się biblijnej nomenklatury) tego tekstu - według mnie - jest przesyt. Zbyt wiele razy powtarzają się tortury - według jednego schematu, zbyt powtarzalne jest wulgarne słownictwo.

może wydać ci się dziwne to co napuszę, ale chciałem, żeby było ostro i hmm ohydnie? W żaden sposób nie dążyłem do przesytu, choć jak widać kontrolę nad stylem straciłem skoro czytelnik pozyuł taki przesyt negatywizmów.
<"mało oryginalny ten Szatan, skoro nie stać go na nic więcej"... Po co to, po co tyle tego?> - tu bardziej chodziło o poniżenie i pastwienie się psychiczne, nie zauważyłaś tego, jestem zdziwiony. Szatan był podły, tak podły jak tylko udało i się wymyślić. Widać, za dużo poświęciłem miejsca opisom nazwijmy je "Fizycznymi" i w ten sposób to co mówi Szatan i jego pomysły gniją gdzieś w tle?
Za dużo przekleństw? Prostak i psychopata napisałem w komentarzu, topienie w ekskrementach - psychopata, duża ilość przekleństw - prostak, cham. Taki był mu zamysł kreacji i kropka.

Ale to właśnie nie jest ohydne. W porównaniu z tym ohydna wydaje mi się codzienna wizyta w toalecie. Nie widzę tu niczego ostrego. Ostry jest tekst Lorelay - a nie musiała pisać o walaniu się w kale.

Moim zdaniem ten tekst jest... nudny.

Nie, ostre to to nie jest. Mówiłam Ci juz dziś na peronie, że do mnie nie trafił. Szatan nie jest psychopatą. Psychopaci są inni. Bardziej... hmmm... kolorowi? Jak dla mnie - powtózenie schematów. Czytając czułam się, jakbym już to gdzies kiedyś widziała. Kiedy widzę pewną wtórność liczę na to, że sty mnie powali. Nie tym razem, niestety.

Ohyda ma różne oblicza. Dla mnie - to nie jest jednym z nich.

Niestety podzielam zdanie poprzedników. Nie obrzydza mnie ten tekst. Nie powoduje odruchu wymiotnego, nie pozostawia po sobie trwałego niesmaku. Ot, siki jak siki, a kupa jak kupa. Owszem, siki i kupa ohydne być potrafią, jednak z pewnością opisane w inny sposób. TUTAJ i W TAKIM PRZEDSTAWIENIU nie obrzydzają mnie.
Szatan nie sprawia na mnie jakoś wrażenia szczególnie złego i psychopatycznego skurwysyna. Psychopata i prostak, powiadasz? Ależ te dwie cechy nie mogą iść w parze. Psychopaci mają fantazję, prostacy zaś są prości. Twój Szatan prostakiem rzeczywiście jest - to przedstawić ci się udało. Psychopatą absolutnie. Nie ma chorej wyobraźni, pokrętnego i skomplikowanego toku myślenia... przynajmniej ja takowego tu nie zauważam.
Tarzanie się w ekskrementach jest raczej jedną z bardziej popularnych "kar" czy "tortur", nic w nim szczególnie odkrywczego.
Rzuca mi się w oczy jeszcze jedno. Wulgaryzmów nie jest za dużo, według mnie, jak twierdzi Tess. Moim zdaniem są one postawione w nieodpowiednich miejscach, zupełnie bezsensownie rozmieszczone. Unikanie przecinków przed prostymi kurwami, potęguje jeszcze takie wrażenie i osłabia owych kurew wydźwięk. Ponadto... język Szatana jest dla mnie aż nadto prostacki. On mówi jak niedouczony kmiot, którym koniec końców ponoć chyba nie jest, a przynajmniej tego nie wyczytałam w tym tekście. Słuchając Szatana, jakkolwiek byłby przedstawiony, mam nadzieję na usłyszenie jednak ciekawszego sposobu wysławiania się. Gdybym chciała posłuchać żula spod sklepu, udałabym się pod najbliższy monopolowy.
Rozumiem, że miałeś dość określonego sposobu przedstawiania Szatana. Ja również nie przepadam za takowym. Tyle, że ten nie jest lepszy. Nie jest ciekawszy ani oryginalniejszy. Jest... płaski i niefajny. Nie chcę czytać o takim Szatanie. Nie podoba mi się Szatan bez fantazji, agresywny zamiast wyrachowany, któremu puszczają emocje, którego słownik jest żałośnie ubogi.

Cóż, wypada się zgodzic z przedmówcami. Tekst jest słaby, głównie ze względu na Szatana. Miał być psychopata, a wyszedł dupek, w dodatku niedoedukowany. Szatan powinien albo wzbudzać przerażenia, albo fascynację, albo czystą nienawiść. Twój po prostu wkurza niemiłosiernie.
Słabo.

pokazywanie czyjeś drogi do piekła, pod wpływem własnym jest rzeczywiście miłe, różowe i kolorowe, szczególnie jeśli idzie tu o ukochana Michała, miał on ubaw po pachy oglądając jak stacza się Brązowooka. Jeżeli to nie jest skończona podłość i wyrachowanie, to albo wy nie spotkaliście się z prawdziwym złem, albo macie zbyt kolorowy widok na świat. Nie zauważyliście jednego, "mój" Szatan jest też niezwykle brutalny i inteligentny. Brutalny, bo robi to co robi z dziewczyna i chłopakiem, inteligentny, bo posługując się prosta ułudą ściągnął dwie dusze do piekła, a geniusz tkwi w prostocie. Polecam odnieść ten tekst do poprzednich części. Uwaga, teraz waz nie obrażam, wyrażam opinię: widocznie nie trafiłem tym tekstem do odpowiedniej grupy czytelników. Dziękuję za uwagę.

Czytałam poprzendie części i je komentowałam. Nie widzę tej inteligencji Szatana. A może to ja jestem za głupia? Jeśli największym piekłem miało być to, co Szatan robił z Brązowooką, to zbyt duzy nacisk jest połozony na wcześniejsze stadium. Tamto ginie gdzies pomiędzy ekskrementami. Brutalność wbitna nie jest. Większą jest dla mnie choćby metoda resocjalizacji w "Mechanicznej pomarańczy".

"Jeżeli to nie jest skończona podłość i wyrachowanie, to albo wy nie spotkaliście się z prawdziwym złem, albo macie zbyt kolorowy widok na świat."

Wyrachowanie opiera się na czymś innym. A to najwyżej jest jednym z przejawów podlości. I to nie tej najbardziej podłej.

"pokazywanie czyjeś drogi do piekła, pod wpływem własnym jest rzeczywiście miłe, różowe i kolorowe, szczególnie jeśli idzie tu o ukochana Michała, miał on ubaw po pachy oglądając jak stacza się Brązowooka."

Czytałam wszystkie komentarze do tego tekstu i nie widzę, by którykolwiek twierdził, iż cokolwiek jest tu różowe i kolorowe, a Michał miał ubaw po pachy.

"Jeżeli to nie jest skończona podłość i wyrachowanie, to albo wy nie spotkaliście się z prawdziwym złem, albo macie zbyt kolorowy widok na świat."

Możesz być pewien, że moja wizja świata nie jest bynajmniej kolorowa. Mimo, iż nie tarzam się w ekskrementach od rana do nocy, mam jakiekolwiek pojęcie o źle, choćby przedstawianym przez innych autorów, jakich czytuję. Nie twierdzę, że to, co chciałeś przedstawić, złem nie jest. Samo w sobie jest, jednak przedstawione w ten, określony sposób do mnie nie przemawia i nie przeraża, nie odpycha i nie budzi pragnienia, by ktoś jak najszybciej zaaplikował mi porządną dawkę relanium. A tak, moim skromnym zdaniem, powinien reagować czytelnik na udane przedstawienie zła. Ja tego nie czuję, ergo sposób opisania zła jest moim zdaniem nieudany.

Ten szatan jest jakiś nieudolny niema w sobie obłędu satyra z "liżącego ostrze" ani sprytu Mefistofelesa z "Fausta" on był porostu chamem i niestety niczym więcej, motyw z lochem jest stary i powtarzalny, ukazanie śmierci ukochanej również. Nic odkrywczego. Szatan powinien być bardziej wyszukany, sadystyczny a nie zachowywać się i mówić jak kapral w areszcie wojskowym.

"Tupię nóżką, zabieram swoje zabawki i idę do innej piaskownicy!" - dokładnie tak można opisać Twoją reakcję na krytykę.

"taaaak pokazywanie czyjeś drogi do piekła, pod wpływem własnym jest rzeczywiście miłe, różowe i kolorowe, szczególnie jeśli idzie tu o ukochana Michała, miał on ubaw po pachy oglądając jak stacza się Brązowooka."
Zarzuty, jakie czytelnicy postawili wobec tego tekstu były dość określone - jest nudny, nieoryginalny, nieprzekonywujący. Nikt nie pisze o ubawie po pachy - to raczej przeciwny biegun nudy.

"Jeżeli to nie jest skończona podłość i wyrachowanie, to albo wy nie spotkaliście się z prawdziwym złem, albo macie zbyt kolorowy widok na świat."

"Nie zauważyliście jednego, "mój" Szatan jest też niezwykle brutalny i inteligentny."
Nie opisałeś tego. Opisałeś chama i prostaka, któremu słoma wychodzi z butów. Co czyni go inteligentnym? Ten nienaganny garnitur, który pasuje do kreacji postaci jak lakierki do żula? Jeśli popełniasz taką przepaść między charakterem postaci, jej zachowaniem a wyglądem, to trzeba było napisać, że Szatan jest nieudolny, chciałby być zły i inteligentny, a nie jest. Nie uwzględniłeś takiej opcji, a taki jest efekt. Ergo: Twoja kreacja Szatana jest nieudolna. Bo rozłazi się w szwach.

"Brutalny, bo robi to co robi z dziewczyna i chłopakiem, inteligentny, bo posługując się prosta ułudą ściągnął dwie dusze do piekła, a geniusz tkwi w prostocie."
Posłużenie się najbardziej oklepanym motywem ma być dowodem inteligencji? Gdzie tu geniusz? No kurde, ktoś Ci to musi powiedzieć jasno, jeśli nie rozumiesz między wierszami. Postać nie jest genialna, bo autor TAK CHCE. Jeśli postać ma być genialna, to czytelnik ma zauważać jej geniusz.

"Polecam odnieść ten tekst do poprzednich części."
Jest Brązowooka, jest Michał. NO I? Jakbyś zmienił imiona, to nikt by się nie zorientował, że zamierzona była jakakolwiek spójność. To kolejna wada tego tekstu, ale oceniałam go jako pojedynczy - z korzyścią dla niego.

"Uwaga, teraz waz nie obrażam, wyrażam opinię: widocznie nie trafiłem tym tekstem do odpowiedniej grupy czytelników. Dziękuję za uwagę."
Nie, nie obrażasz nas. Obrażasz się. I czuję się tym zwyczajnie zażenowana.
Jak dostajesz pozytywne opinie - to publiczność jest idealna, czytelnicy oczytani i bystrzy, dostrzegają drugie dno etc., etc. Podziwiasz ich, niejednokrotnie wyrażasz ten podziw.

Napisałeś kiepski tekst - bardzo kiepski, bo niespójny nawet wewnętrznie - i nagle uważasz, że wada jest w czytelnikach. Litości! Nie masz dwunastu lat.

Zarzuty, że nie znamy zła w świecie albo się nie poznajemy... są śmieszne. Zwyczajnie śmieszne. To Ty zwyczajnie zaniedbałeś temat, pisząc o psychopatach, a nawet nie próbując zagłębić się w psychikę psychopaty. A materiałów jest bez liku na wyciągnięcie ręki... W Internecie pełno danych sądowych z procesów seryjnych zabójców, ba, nawet wywiady, gdzie psychopaci opowiadają o swoich zbrodniach.

Twój bohater nie jest psychopatą. "Okropieństwa" nie są okropne, bo są opisane kiepsko. Nawet to, co chciałeś tym tekstem powiedzieć, ginie w jego słabym, rozwlekłym ględzeniu o walaniu się w kale.

Z całym szacunkiem - jeśli nie potrafisz znieść krytyki (a widać, że nie potrafisz, skoro winy szukasz w czytelnikach - tych samych co zwykle, a nie przypadkowym tłumie ludzi, którym mógłbyś zarzucić, że w życiu nie przeczytali ani jednej książki) - to po co start w konkursie? W dodatku w takim, gdzie każdy może komentować?

A może tak kilka oddechów na uspokojenie, a potem tafla lustra i powtarzanie aż do skutku: "Tak, ja też mogłem napisać słaby tekst"? Bo wmawiając sobie, że to czytelnik do tego tekstu nie dorósł, nie rozwiniesz się literacko. I nie, tym razem porównanie z wielkimi artystami nie będzie na miejscu, bo wszystko, co zawarłeś w tym tekście, już było. Przyszły czytelnik do tego nie dojrzeje, bo dla niego to "już było" będzie jeszcze bardziej widoczne.

i równie dobrze staram się przed nią bronic, po tym co przeczytałem w komentarzach zastanawiam się co mi wyszło gorzej tekst, czy obrona przed krytyką... Nie spodziewałem się laurów i fanfarów, tylko troszkę innego zrozumienia tekstu, albo nie...inaczej nie spodziewałem się, że tak zostanie odebrany, cóż brak mi wprawy w pisaniu tego typu tekstów stwierdzam, ślepa uliczka, z której już wychodzę.
Zostawia zabawki, przeprasza wszystkich urażonych i zostaje w piaskownicy...

Nie zamierzam Cię zniechęcać do pisania tekstów o Szatanie, psychopatach czy czymkolwiek zechcesz. Tylko do:
a) poznania lepiej tematu,
b) większego przyłożenia się,
c) niezwalania winy za niezrozumienie na czytelników - bo nawet jest takie powiedzonko, że jeśli jedna osoba coś nam mówi, to może się mylić, jeśli dwie - to może być przypadek, ale jeśli trzy - to lepiej się zastanowić, czy coś w tym jednak nie tkwi.

Pozdrawiam.

Ej, ale głowa do góry! Nie Tobie pierwszemu zdarzyło się napisać kiepski tekst. Mnie też się zdarza, czytelnicy krytykują, a ja nie panikuję, nie bronię się (bo po co, skoro i tak będą myśleć to, co myślą - to nie oni czytają dla mnie, tylko ja piszę dla nich tak jakby...)tylko siadam na dupsku i piszę coś lepszego :)
To nie jest tragedia czasem napisać coś dennego. Nie świadczy o tym, że autor jest do niczego i już nigdy nic z niego nie będzie. Gdybym tak myślała, przestałabym pisać jakieś dziesięć lat temu :P Jest masa autorów, których bardzo cenię, a czasem przydarza im się książka gorsza niż zwykle, albo wręcz taka, której nie da się czytać. Trudno. Życie. Sygnał, że trzeba się bardziej postarać. Ot, cała filozofia :)