tym razem po lamentacjach Lori przeczytałem zasady wstawiania przecinków i się do nich zastosowałem, tylko ni jak one idą z moją logika, ale widać pisał je ktoś mądrzejszy ode mnie:P zjawiska/elementy przyrody pisane z dużej litery są efektem celowego działania:) jak ktos nie wie co to fotoplastikon to odsyłam do wujka google albo cioci wikipedii:P

ii jak zwykle wcięło mi akapity "-.-

"jak ktos nie wie co to fotoplastikon to odsyłam do wujka google albo cioci wikipedii:P"

A czemu z góry zakładasz, że ktoś nie wie? Chcesz być złośliwy nie wiedząc jeszcze w stosunku do kogo i czy do kogokolwiek w ogóle? :P

"tylko ni jak one idą z moją logika"

Nijak. Nijak pisane łącznie.

Lori jak rany, ja nigdy nie chciałbym być dla kogokolwiek złośliwy, nie jestem typem cynika, pisze z czystej grzeczności:)

To po co zakładasz, że ktoś nie dość, że nie wie, to jeszcze nie wie co ma zrobić w sytuacji, gdy czegoś nie wie? :P Pisząc w ten sposób, może nie celowo, ale traktujesz swoich czytelników jak półdebili ;)

Przecinki... No, nie zawsze są tam, gdzie być powinny. Poza tym - co będę z uporem maniaka powtarzać - należy przed opublikowaniem przynajmniej raz przeczytać, co się napisało. Masz mnóstwo literówek.
Zwroty typu "Ty", "Ciebie" i takie tam w tekstach literackich pisze się z małej litery.

Ogólnie rzecz biorąc ciekawe, tylko momentami niejasne - ciąg myślowy, zrozumiały dla autora, a niekoniecznie łatwy do załapania dla czytelnika. I raz Ci się Dama Kier zmieniła w Damę Trefl, co mnie zmyliło. ;P

Ale ogólnie niezłe. :)

Jak normalnie no! agrhhhh trudne słowo tak? pod ostatnim opowiadaniem też zrobiłem wyjaśnienie trudniejszych/specjalistycznych terminów czy to oznacza, że mam kogoś za pódebila? Proszę odbierać mnie pozytywnie!!!

tekst czytałem, ale nawet najlepszemu autoautorowi zdarza się przegapić własne błędy nawet za 15 razem dlatego dziękuję za wskazówki:) Co do damy Kier i Trefl to hmmm, zmieniłem imię postaci i w jednym miejscu je pominąłem, ot zwykły błąd edytorski :) I myślałem, że tekst jest przejrzysty, nieco zakręcony, ale przejrzysty :) coś czuję, że bez prologu czy epilogu się nie obejdzie, a nie mam na to ani czasu, ani i to najsmutniejsze pomysłu :( to nie te czasy, gdy pisałem "Okno z widokiem na Niebo", tekst pojechany i uznany za słaby, ale dla mnie najcenniejszy i najbardziej osobisty...Kuźnia stała się dla mnie swojego rodzaju bardzo rzadko pisanym pamiętnikiem i kufrem na myśli, które męcza i których nie chcę dłużej w głowie trzymać.

Kurde, no chyba muszę się wtrącić. Niestety, to, jak jest się odbieranym, zależy od samego zainteresowanego. Jeśli napiszesz coś, co ludziom pozwoli odebrać tak a nie inaczej, to tak to odbiorą. Odesłanie do najbardziej popularnego źródła obecnych czasów takim zachowaniem jest - bo wywołuje założenie "aha, autor już zakłada, że nie zrozumiałem, a w dodatku myśli, że nie wiem, co to Google albo Wikipedia". Dodanie "ciocia" i "wujek" jeszcze zwiększa wrażenie traktowania czytelnika po macoszemu. A poza tym... zniechęca do tekstu - bo pokazuje, że autor z góry zakłada, że tekst jest niezrozumiały, względnie że ktoś postawi przed autorem zarzut, przed którym trzeba się bronić z góry, bo a nuż ktoś się przyczepi. Późniejszy okrzyk: "Odbierajcie mnie pozytywnie!" niewiele pomoże, bo zostałeś już odebrany tak, jak napisałeś.

I z technicznych spraw tekstu. Pomyłka co do imienia bohatera to nie jest "drobny błąd edytorski", drobnym błędem jest np. literówka czy źle postawiony przecinek (zauważ, że piszę w liczbie pojedynczej!). Tekst zgłoszony na konkurs nie jest traktowany jako brudnopis, wersja przed korektą, ale wersja ostateczna, "wydrukowana", "postawiona na półce w księgarni". Przeoczyć imię bohatera można raz w książce objętości kilkuset stron, choć nawet wtedy to drażni, nie dziw się więc, że w krótkiej formie ktoś zwraca Ci na to uwagę.

Szczytnym jest też pisanie tekstów, żeby wyrzucić z siebie myśli, ale zauważ, że czytelnika nie obchodzi (tak, wiem, okrutne to) powód powstania. Czytelnik nie widzi Twojej burzy myśli, nie widzi motywacji. Widzi tylko tekst i wymaga, żeby był on jak najlepszy. Jeśli coś w tekście nie broni się samo, nie jest dość dobre. Jeśli do zrozumienia tekstu trzeba dopisać do niego oddzielny prolog lub epilog, funkcjonujący już jako osobny tekst (bo przecież ten wrzuciłeś jako skończoną całość), to nie jest dość dobrze. Jeśli tekst trzeba bronić w przypisach - także. Tekst musi bronić się sam, niestety. Takie brutalne prawa rynku wydawniczego i każdej jego namiastki, w tym konkursów literackich.

Z interpunkcją idealnie nie jest nadal, ale masz rację, te zasady pisał "ktoś" dużo mądrzejszy, i musisz się do nich stosować. Polecam lekturę wstępu do SJP PWN. Ale nie o błędy w tekście mi chodziło, tylko o dyskusję pod nim.

Nie piszę tego, żeby Ci "dołożyć", tylko żebyś zastanowił się na przyszłość i nie strzelił znowu takiej gafy.

Uchhh! Chyba najtrudniejszy do ocenienia tekst.

Ciekawy pomysł, najbardziej nietypowy, i chyba stawiający najwyższe wymagania - zarówno dla autora, jak dla czytelnika. Nie wiem, czy wszędzie im sprostałeś, ja też nie wiem, czy wszędzie sprostałam... ;) Niestety, chwilami czyta się to jak strumień świadomości, czytelnikowi brak tchu między Twoim zdaniami. Jest dzikie wrażenie biegu, coraz szybciej, coraz szybciej... można się zasapać, czytając. Moim zdaniem pomysł traci na tym, że nie dajesz czytelnikowi oddechu, bo można się zgubić w treści, niestety. Znaki przestankowe też utrudniają odbiór - bo choć jest o niebo lepiej, wciąż popełniasz w tym wiele błędów.

Ładna sceneria, całkiem ciekawie nakreślona bohaterka, choć przydałoby się więcej jej cech, bliższe przedstawienie.

I już poza oceną, takie małe post scriptum - ciekawy dobór imion :>

dodałem "ciocia", "wujek", żeby ująć to jakoś żartobliwie i mieć stu procentową pewność, że nit nie weźmie tego za ironię...cóż nie wyszło...następnym razem postaram się zrobić to inaczej...może lepiej?
Ten tekst w czasie dodawania nie był brudnopisem, przeczytałem go ładnych parę razy i gdzieś pomiędzy zmieniłem imię głównej bohaterki stąd błąd, mogłem zrobić to od początku, wtedy oswoiłbym się z "Damą Kier" i jak to mawiał dr. hab Prostko - Prostyński na zajęciach ze źródłoznastwa: "nawet jak państwo 200 razy przeczytacie tekst przez was pisany/przepisywany to istnieje duże prawdopodobieństwo, że za każdym razem coś przeoczycie." Tyle na moja obronę + pisałem z otwartą stroną z zasadami gramatyki.
Co do samego tekstu, to może się wydać dziwne, wręcz chore, ale w dużej mierze piszę go pod siebie, a Kuźnia daje mi możliwość sprawdzenia własnych możliwości i bynajmniej nie chodzi mi o rywalizację, co to to absolutnie nie, tylko o konfrontację z waszymi komentarzami na temat moich tekstów. Jeżeli komuś się one spodobają i zostają docenione to wielka radość dla mnie jak najbardziej, ale radość traktowana jako dodatek, bardzo miły dodatek do pakietu rozwojowego mojej twórczości :) co nie oznacza, ż olewam czytelnika, mam nadzieję, że jasno się wyraziłem, że czytelnik też jest dla mnie obiektem szacunku.
"Niestety, chwilami czyta się to jak strumień świadomości, czytelnikowi brak tchu między Twoim zdaniami. Jest dzikie wrażenie biegu, coraz szybciej, coraz szybciej... można się zasapać, czytając. Moim zdaniem pomysł traci na tym, że nie dajesz czytelnikowi oddechu, bo można się zgubić w treści, niestety." A ja się cieszę jak dziecko, że udało mi się taki efekt osiągnąć, zauważcie, że Dama Kier, a później także Krzyś są naładowani eterem kolokwialnie mówiąc "naćpani", ale to skrajnie pejoratywne znaczenie. Tekst na tym traci? Może dla was, bo dla mnie nie, założyłem sobie cel i udało mi się go osiągnąć:) Cóż nie każdemu musi podejść pod gust:)

Na przyszłość - żeby nikogo nie obrazić, po prostu nie dawaj rad, gdzie czego szukać. Jeśli wklejasz jakieś - według Ciebie - trudne pojęcia do tekstu i nie wyjaśniasz ich w samym tekście, to po prostu zostaw to tak, jak jest, bez dodawania, że można to znaleźć tu czy tam. Wtedy nikt się nie obrazi i nie poczuje wzięty za idiotę. :)

Wierzę, że czytałeś ten tekst. Po prostu stwierdziłam fakt, że dla mnie on wygląda jak nieprzeczytany, tylko pierwszy strumień myśli. Ale nie wmawiam Ci, że nie czytałeś.

Damy Trefl czepnęłam się, bo się czepnęłam. Nie musisz się z tego tłumaczyć, tym bardziej, że powiedziałam, że rozumiem, bo każdemu się takie rzeczy przytrafić mogą. Mi się też parę razy zdarzyło.

A co do tego, że się czepiamy - to chyba dobrze? Ja się zawsze cieszę, jak mi ludzie piszą uwagi do mojej twórczości. Pod warunkiem, oczywiście, że są to konstruktywne uwagi. Rozwijam się w ten sposób i wiem, jak jestem przez innych odbierana. I wiem, że nie zawsze to, co dla mnie jest jasne i klarowne, musi takie być dla innych - biorę to pod rozwagę w przyszłości.

a czy ja kiedykolwiek miałem pretensje, że się czepiacie textu? Uwagi mile widziane:) tylko Lorcia mnie troszkę zirytowała, ale to nie dotyczyło textu:)

"A ja się cieszę jak dziecko, że udało mi się taki efekt osiągnąć, zauważcie, że Dama Kier, a później także Krzyś są naładowani eterem kolokwialnie mówiąc "naćpani", ale to skrajnie pejoratywne znaczenie. Tekst na tym traci? Może dla was, bo dla mnie nie, założyłem sobie cel i udało mi się go osiągnąć:) Cóż nie każdemu musi podejść pod gust:)"

Mój drogi, ależ trudne, naćpane teksty to jedno - lubię je bardzo. Tekst, w którym naćpana forma wymknęła się spod kontroli i przestała dać się czytać - to już nie to samo. Tekst nie traci na tym, że są naćpani, tylko na tym, że chwilami nie da się go czytać. Czyli miejscami panowałeś nad formą, miejscami nie.

A wyjaśnienie terminów pod tekstem (pisałeś tekst specjalistyczny, umieściłeś słowniczek), wrzucenie przypisów własnego autorstwa czy odesłanie do konkretnego artykułu to zupełnie coś innego niż odesłanie do Wikipedii czy Googli. Tak mniej więcej... niebo a ziemia.

PS. Mnie natomiast niezwykle irytują zwroty w stylu "text". Chcesz pisać "text"? Speak english, please!

W dyskusji, którą rozpoczęłam wszystko zostało powiedziane już przez poprzedników. Nie mam w tej chwili już nic do dodania. Ciekawi mnie tylko dlaczego to JA Cię, mój drogi, zirytowałam, a nie wszystkie pozostałe osoby, będące jak widać takiego zdania, jak i ja? :P

Oj, przepraszam, jest jednak coś, co jeszcze mogę od siebie dopowiedzieć. Pisze się albo dla siebie i chowa do szuflady, albo dla czytelnika i publikuje. Ja, kiedy chcę wyrazić własne myśli "na papierze", piszę coś osobistego i daję do poczytania mojej siostrze, która zna mnie niemal na wylot, a potem... już nikomu. Jeśli piszę w celu publikacji, nie piszę osobistych przemyśleń (bo co one kogo obchodzą poza mną, ewentualnie moimi najbliższymi), piszę wtedy to, co wydaje mi się, że może zainteresować czytelników.

to ja jestem zawieszony gdzieś pomiędzy, zresztą napisałem, że i dla siebie i dla czytelnika pisze, to muszę to jakoś wypośrodkować. Irytacja? Nie wiem czemu, chyba gwałtowność i niespodziewanie tegoż "ataQ" tak na mnie podziałała:)
Tess - to tobie jako czytelnikowi wydaje się, że straciłem panowanie i masz do tego pełne prawo:) jednak ja w tym odnajduję się, mimo, że chciałbym kiedys wytworzyć taki bałagan w którym sam się pogubię:)

"jednak ja w tym odnajduję się, mimo, że chciałbym kiedys wytworzyć taki bałagan w którym sam się pogubię:)" - o matko, wybacz, ale tym razem po prostu osłabłam. Autor jako autor może się "odnajdywać" i w największym bełkocie swojego autorstwa. Co absolutnie nie znaczy, że panuje nad swoim tekstem.

A wybacz, ale śmiem sądzić, że po tym, czym mnie katują na uczelni, nie jestem jednak osobą, która potrafi czytać tylko teksty proste i podane na tacy, może dlatego, że najłatwiejszym tekstem, jaki mi się trafił od początku tego roku akademickiego, była staroczeska kronika, pisana o oryginale.

I jak widać, nie jestem odosobniona w swoim podejściu. A jak coś słyszysz od jednej, drugiej i trzeciej osoby, to tak już jest na tym świecie, że zwykle coś jest na rzeczy.

Oj Mroczuś, Mroczuś :) Ja cię nie zaatakowałam ani też nie zaataqowałam (jakkolwiek się to twoje dziwo odmienia :P) tylko najzwyczajniej w świecie wyraziłam swoją opinię o przypisie autora pozostawionym pod tekstem. Śmiem twierdzić, że to właśnie czytelnik może się poczuć zaatakowany tymże przypisem. W pierwszej chwili zresztą nie wpadłam na to, że... że ty tak poważnie... Autentycznie pomyślałam, że to miała być prowokacja. Do głowy mi nie przyszło, że ty rzeczywiście z dobrego serca chciałeś czytelnikowi objaśnić, jaką czynność należy wykonać, gdy nie zna się znaczenia słowa "fotoplastikon". W pewnym sensie... ja tego nadal nie ogarniam...

"A wybacz, ale śmiem sądzić, że po tym, czym mnie katują na uczelni, nie jestem jednak osobą, która potrafi czytać tylko teksty proste i podane na tacy, może dlatego, że najłatwiejszym tekstem, jaki mi się trafił od początku tego roku akademickiego, była staroczeska kronika, pisana o oryginale." a po polsku można?

Lori no to na tym zakończmy w przyjaźni i zgodzie tenżesz polemikę:)

Po polsku: nie, Twój tekst nie jest dla mnie za trudny, bo czytam na co dzień dziesiątki trudniejszych i sądząc po reakcjach wykładowców, robię to ze zrozumieniem. Nie możesz więc narzekać, że trafił Ci się mało obeznany czytelnik, który nie rozumie, kiedy mu nie piszą jak krowie na rowie. Ergo: to w tekście tkwi problem, nie w czytelnikach.

Nie porwało mnie. Jak ktos już to zauważył, tekst przypomina strumień świadomości... którego nie cierpię. Jakos to leci za szybko i zbyt swobodnie. No i nie czułem żadnego związku z bohaterami. Choć nie, przepraszam... Dama Kier była irytująca. To raz.

A dwa - albo decydujesz sie na zaieszenie opowiadania w bez czasie, albo określasz ten czas i sie go trzymasz. Nie wiem, czy w tamtym czasie uliczki Krakowa były tak wąskie, tak samo jak wątpię, czy istniały wtedy jakies bary... Zresztą, nawet teraz łatwiej znaleźć przy rynku kawiarnie niz bar... Inna sprawa, że w kwestii ubioru Damę uznano by za nieobyczajną gdyby włożyła spodnie, a jesli te spodnie były na dodatek zbyt krótkie i kozula nie do końca zapięta, niebiescy zgarnęli by ją za nieobyczajność (nie mówiąc juz o całowaniu z dziewczyną).
Poza tym fotoprojektor i fotoplastykon to chyba nie to samo. Nie mówiąc juz o tym, że kinematografia była już wtedy dośc silna, ale nie wiem, może to był celowy zabieg, że akurat fotoplastykonu uzywał...

W każdym razie mnie osobiście nie porwało i nie zachwyciło.

Ps. Czy eteru nie powinno sie raczej wdychać? Biorąc pod uwagę, że jest związkiem wybuchowym, stosowanym dawniej do narkoz, picie mogłoby byc nieco niebezpieczne...

"Nie możesz więc narzekać, że trafił Ci się mało obeznany czytelnik, który nie rozumie, kiedy mu nie piszą jak krowie na rowie. Ergo: to w tekście tkwi problem, nie w czytelnikach." przy całej sympatii do Ciebie, ale wkurzyłaś mnie i to nie wąsko, pokaż mi gdzie JA zasugerowałem takie coś, pokaż gdzie w ten sposób odebrałaś moje słowa, a ja je z chęcią przeredaguję, żeby nie było problemu. Ile kurde razy mam powtarzać, że nikogo, ani tekstem, ani przypisem nie chciałem obrazić?

Vivu, "wówczas to przedstawiciele bohemy artystycznej spotykali się w barach i kawiarniach, aby dyskutować o sztuce(...)" cytat z mojego podręcznika od polskiego. Tak więc widzisz nie popełniłem błędu rzeczowego, używając słowa "bar" czy "lokal". Dwa, uliczki wokół rynku w Krakowie są wąskie, wiem bo widziałem na własne oczy jeszcze w wakacje i z tego co wiem, Kraków zniszczony w tym czy innym procencie był odbudowywany w formie przedwojennej. Trzy, Dama Kier, była przedstawicielką wyżej wspomnianej bohemy, więc zapewne gwizdała na to czy ktoś uzna jej strój za obyczajny lub tez nie i wbrew pozorom w tamtych czasach służba policyjna miała na to podobny zlew, co najwyżej mogli jej od dziwek nawciskać. Cztery, owszem artyści lubili sobie poeksperymentować i gdyby wdychali eter to nic by z tego nie mięli, bo by zwyczajnie posnęli, dlatego go pili w niewielkich ilościach oczywiście. I teraz ostatnia kwestia: fotoplastikon to, było miejsce, fotoprojektor, urządzenie do wyświetlania obrazów nieruchomych w specjalnym okularze. I były one popularne jeszcze krótko po wojnie, a tym bardziej wcześniej. Odsyłam do takich filmów i seriali jak "Va Banque", "Pogranicze w Ogniu" czy "Dom", tam są pojedyncze sceny w fotoplastikonach dziejące się właśnie. Ja naprawdę rzeczowo przygotowałem sie do tegoż opowiadania. Pomysł był przemyślany, jego wprowadzenie w życie czyli powyższy tekst już nie, to był freestyle zaczynający się w punkcie zaczęcia pomysłu. Tyle.

Czy akurat takie wąskie są, to nie wiem. Będąc np. w Cieszynie (tak polskim, jak i czeskim) uliczki wydawały mi sie zdecydowanie ciasniejsze. Ale ok, kwestia subiektywna...

Co do służby policyjnej - dla mnie fakt, że Dama była z bohemy nic nie znaczy. Skończyła sie jedna wojna, niedługo zacznie sie druga - naprawdę nie wierzę, że kobieta w przykrótkich spodniach i rozchłestanej koszuli paradująca po rynku głównym nie zwróciłaby uwagi służb porzadkowych. Tym bardziej że o ile pamiętam, legalnie kobiety np. na UJ studiować mogły dopiero pod koniec XIX wieku, a prawa wyborcze otrzymały chyba jeszcze później...

Kwestia tego, czy fotoplastykon był popularny... nie wiem, może był. Zastanawia mnie tylko kwestia, czy bohema artystyczna naprawde bawiłaby się przy pomocy odchodzącego do lamusa urządzenia, mając pod ręką "cud techniki" w postaci kinematografu? Tym bardziej, że w tym okresie kinematografia działała dośc prężnie (jak na warunki) a w Europie szalała filmowa awangarda (choćby niemiecki ekspresjonizm, żeby daleko nie szukać...)

Zresztą, nvm. Subiektywizm, subiektywizm...

"Tess - to tobie jako czytelnikowi wydaje się, że straciłem panowanie i masz do tego pełne prawo:) jednak ja w tym odnajduję się, mimo, że chciałbym kiedys wytworzyć taki bałagan w którym sam się pogubię:)"

A co do stroju Damy, o którym nawet chciałam napisać w pierwszym poście, ale uznałam to za element FANTASTYCZNY... Znajdź mi, proszę, jakiekolwiek wizerunek przedstawicielki bohemy ubierającej się w stroje, których wtedy wstydziłaby się dziwka.

jak w bęben, może to i dobrze, hartować, zimna woda i znowu hartować:)
"Tym bardziej że o ile pamiętam, legalnie kobiety np. na UJ studiować mogły dopiero pod koniec XIX wieku, a prawa wyborcze otrzymały chyba jeszcze później..." - a ja pisze o latrach 20 XX wieku:P
powstydziłaby by się dziwka?:P Może...A ktoś kto żyje tylko pięknem tego świata i jest zamglony, myślę, że miałby to w dupie...:) co do przytoczonego fragmentu to nie widzę tam ataku na czytelnika, a nawet więcej, widzę tam ukłon w jego stronę i jego praw do samoswoistej interpretacji:) To tyle.

Prawo do samodzielnej interpretacji? A może przypadkiem nie zauważenia intencji wielkiego autora?

Mój drogi, ktoś zamglony pięknem swojego świata nie wpadłby na to, żeby uszyć sobie nieistniejący wówczas strój. Odważne to były suknie (suknie! gdzie kobieta w spodniach), które zasłaniały kolana. Pierwszy z brzegu link: http://modny.blox.pl/html/1310721,262146,21.html?462182

Jak ktoś oderwany od świata i skupiony na bohemie miałby wymyślić chodzenie nie tylko w czymś, czego żadna kobieta nie nosiła, ale w dodatku w kroju wymyślonym kilkadziesiąt lat później? No litości...

Nareszcie przeczytałam i ten tekst. Wprawdzie z początku odrzucił mnie od niego to feralny komentarz i nie jest to żadna złośliwość, ale po prostu moje prywatne odczucie. Tekst nie byłby wcale zły, napisany jest dość zgrabnie, tematyka oryginalna. Dbałości o szczegóły rzeczowe nie jestem w stanie stwierdzić, moja wiedza jest zbyt nikła, jednak również ja nie byłabym przekonana co do faktów, które zauważyli już inni jak strój bohaterki czy picie eteru. Jeśli przedstawisz mi wiarygodna źródła z których taka wiedza została zaczerpnięta - uwierzę, w przeciwnym razie fakty te pozostają dla mnie wątpliwe.

"Niestety, chwilami czyta się to jak strumień świadomości, czytelnikowi brak tchu między Twoim zdaniami. Jest dzikie wrażenie biegu, coraz szybciej, coraz szybciej... można się zasapać, czytając."
Ja osobiście tego typu odczuć nie mam. Czytało mi się całkiem nieźle, przyjemnie, tekst zaciekawił mnie i nie gubiłam się w nim.

Mam też dwie ważne uwagi, z których pierwszej nikt z poprzedników nie uwzględnił w swojej ocenie.

1. Mieszasz rodzaj żeński z męskim, jakbyś nie mógł zdecydować się, jakiej płci jest Twoja bohaterka. Na ten przykład: "Ten cudowny środek sprawiał, ze Dama nie wędrował w świecie zwykłych ludzi." czy "...a ona sam miękko wylądowała w piwnicy jednej z kamienic" albo "Potem, zataczając się z lekka, nazbierał kwiatów i uplotła wianek, który ozdobił jej rozwianą czuprynę.". Sprawia to wrażenie typowego niedopracowania. Ciężko mi uwierzyć, że nie byłeś w stanie zauważyć tego typu błędów poprawiając pracę niejednokrotnie, jak twierdzisz.
2. Owszem, z interpunkcją jest lepiej w porównaniu do tego co było, robisz postępy, ale nadal trafiają się dramatyczne cuda w rodzaju: "...gdzie mieścił się bar do, którego uczęszczali lokalni drobni artyści...".

Ponadto nasuwają mi się pytania, których po przeczytaniu krótkiej formy, będącej odrębną całością, nie zaś częścią czegoś większego, być nie powinno:
O czym właściwie on opowiada? Jaką historię opowiada? Gdzie jest jego początek, a gdzie zakończenie?
Otóż, brakuje mi tu... fabuły. Jest rys postaci, jest szkic miejsca akcji, jest jej czas. A fabuła? Naćpana "artystka" biegająca po ulicach Krakowa i przeżywająca swój prywatny sens życia... Ok, w porządku, całkiem ciekawa postać, ale nie widzę tu żadnej opowiedzianej historii. Tekst wydaje się wyrwanym z kontekstu fragmentem. Pewnie odpowiesz mi, że efekt był zamierzony. Ja jednak uważam, że jeśli tak, to tym bardziej traci na tym Twoja praca. Zwyczajnie, celowe publikowanie czegoś co nie jest spójną całością w konkursie na krótką formę prozatorską, wydaje mi się pozbawione sensu. Jeżeli autor ten sens widzi, dobrze byłoby, gdyby potrafił go zdefiniować, inaczej dla mnie jako czytelnika tekst pozostanie w najlepszym razie niezłym fragmentem większej całości wyrwanym z kontekstu, w najgorszym zaś - bełkotem wielce natchnionego twórcy.
A teraz czas na jeszcze jedno, ostatnie już pytanie. Gdzie tu są elementy fantastyczne?

Brakło mi fantastyki. Drażniło mnie kilka rzeczy. O ile dobrze kojarzę z czasami - kobitki chodziły w kieckach koktajlowych i paliły papierosy w długich lufkach - strój Damy, nawet jeśli uznawany za niestosowny, wydaje mi się być oderwany od całości. Eter kojarzy mi się z czymś do wdychania, nie do picia. Wszystko jest za szybkie już po krótkim fragmencie, a dalej przyspiesza. Brak czasu na mrugnięcie. Choćby w postaci jednego zdania opisującego czy czegoś takiego.

ech chyba zapiszę się na zajęcia dla dyslektyków, załamałem się jak zobaczyłem cóż pominąłem, literówki, literówki i jeszcze raz literówki...zjedzą mnie kiedyś i te przecinki też. dzięki za wytknięcie błędów. fakt brak tu fantastyki, ale jakoś nie mogłem jej wpleść w konwencję, za substytut fantastyki robi tu zachowanie Damy Kier.
Może kiedyś będzie ciąg dalszy, spodobała mi się postać Damy, a z tyloma wskazówkami w postaci wytknięcia błędów na pewno coś mi się uda skleić. Fabuła...wyrażała moja tęsknotę, miała być wyrywkiem i odbiciem fragmentu dnia przedstawiciela(w tym wypadku przedstawicielki) subkultury artystycznej tamtych czasów i tyle. a Vivu, ja opisałem jednego człowieka fascynującego się fotoplastikonem, nigdzie nie napisałem, że cała bohema waliła drzwiami i oknami do tegoż miejsca :P

"Fabuła...wyrażała moja tęsknotę, miała być wyrywkiem i odbiciem fragmentu dnia przedstawiciela(w tym wypadku przedstawicielki) subkultury artystycznej tamtych czasów i tyle."

Czyli jednym słowem, jak zauważyłam, stricte fabuły niet :P Rozumiem wbrew pozorom Twoje zamierzenia, jednak wyrażam swoją jako czytelnika reakcję na nie, bo przecież o to chodzi w komentarzach do tekstów. Prawda? :)

amen Lori, Amen. :)