Efantastyka i Agencja Wydawnicza RUNA zapraszają do konkursu, w którym do wygrania są trzy egzemplarze trzeciego wydania Opowieści z Wilżyńskiej Doliny Anny Brzezińskiej.

Aby te niezwykłe książki stały się właśnie Waszą własnością, musicie wykazać się odrobiną talentu, a dokładniej narysować ilustrację związaną z Wilżyńską Doliną lub fanart przedstawiający dowolnego bohatera cyklu.

Zgłoszenia wysyłajcie na adres konkursy@efantastyka.pl do 15 czerwca 2011, w temacie maila wpisując DOLINA.
Po ogłoszeniu wyników prace zostaną zaprezentowane w galerii pokonkursowej.

Jeśli zastanawiacie się, czy warto powalczyć o nagrodę, przeczytajcie recenzje Opowieści... autorstwa Anny Tess Gołębiowskiej, Ewy Kruk oraz Honoraty Kujawskiej, recenzję drugiego tomu, czyli Wiedźmy z Wilżyńskiej Doliny (także autorstwa ATG) lub też nowość, miniaturę autorstwa Pauliny Marii Szymborskiej–Karcz o pojedynku Babuni Jagódki z Babą Jagą.

Dla ułatwienia prezentujemy też opisy postaci przygotowane przez autorkę, zaczerpnięte ze strony Wilżyńskiej Doliny (więcej w rozwinięciu). Na stronie znajdziecie też opowiadania Kot Wiedźmy i Płomień w kamieniu, rozgrywające się w Wilżyńskiej Dolinie.

Postaci

Magia w Wilżyńskiej Dolinie przesącza się dość wąskim strumieniem, ponieważ jednak jest to fantasy, a gatunek ma swoje prawa, najpierw kilka słów o magicznych mieszkańcach Wilżyńskiej Doliny. Większość z nich plącze się nieopodal obejścia wiedźmy, co wydaje się w pełni naturalne. Jej magiczną chudobę tworzą zatem:

— kury, które zioną ogniem

— bazyliszek, który mieszka w kurniku, jako że wylągł się z koguciego jajka i potrafi zmieniać wzrokiem intruza w kamień, i w ogóle jest przyjemnie przewidywalnym stworem

— gadający szczupak, który mieszka w studni i jest tak wredny, jak tylko magiczne ryby potrafią

— smok, hm, smok jaki jest, każdy widzi

— magiczna jabłonka, która bombarduje owocami nieproszonych gości.

W okolicy kręcą się jeszcze utopce, mieszkańcy stawu, rusałki, czyhające na nieszczęśliwych drwali, koboldy, skrzaty, podstępni szczuracy, a nawet nieszczęsny ropuch. Ten ostatni właściwie jest magiczny przez przypadek. Dość paskudny przypadek, bo miał nieszczęście zirytować wiedźmę, a ta zamieniła go za bezczelność w płaza. Ta niesprawiedliwość losu dotknęła go okrutnie, więc odtąd mści się na świecie, jak potrafi, zaczaja się na wieśniaczki i łechcze je lubieżnie pod spódnicami, szcza do mleka i w ogóle jest nieużyty.

W Wilżyńskiej Dolinie panuje przyrodzony trójpodział władzy. To znaczy, władza oczywiście należy do Babuni Jagódki, ale oficjalnie aspiruje do niej również miejscowy władyka, który popełnił tę paskudną nieostrożność, że wyprawił się na wojnę i słuch po nim zaginął. Jest jeszcze pleban, który po napadzie maruderów co prędzej wyemigrował w bezpieczniejsze rejony, jednakże kariery w wielkim świecie nie zrobił, więc kiedy ruchawka ustała, powrócił z podkulonym ogonem — i z wierną gospodynią oczywiście.

Rozalka, plebanicha, jest najpierwszą gospodynią we wsi, przy czym cieszy się pewnym zaufaniem wiedźmy i śmiało zasięga jej rady. Jest skrzętna, gospodarna, schludna, bogobojna. Ot, przykład dobrej małżonki. I nawet ten drobny, zupełnie pomijalny fakt, że żyje jak ze ślubnym z plebanem, nikogo specjalnie w Wilżyńskiej Dolinie nie mierzi. Chłopi są rozsądni. Tradycja zobowiązuje.

Spośród dawnych mieszkańców Wilżyńskiej Doliny wojenny zamęt zdołali przeżyć:

— Kordelia, wdowa po Betce młynarzu. Młynarza zabili maruderzy, a stugębna plotka głosi, że wdowa przystała do nich ochoczo i ruszyła w góry pohulać i zakosztować swobody. A kiedy wróciła, natychmiast zdołała odzyskać lwią część dawnego majątku i jako zasobna wdowa wpadła w oko zbójcy Waligórze

— Jewka, córka kowala: wredna, kłótliwa, najpierw faworyzowana przez ojca i dokuczająca braciom, po jego śmieci została wygnana przez braci i pozbawiona swojej części spadku; podczas buntu chłopstwa związała się z Waligórą, mężem młynarzowej Kordelii; po jego śmierci włóczy się po Dolinie i najmuje do rozmaitych robót

— Szyszek, zasobny kmieć, najzamożniejszy we wsi, dorobił się na handlu drewnem

— Honorcia, córka kmiecia Szyszka, która z braku Jarosławny pełni funkcję wioskowej femme fatale

— Paszko, syn Szyszka, które zetnie o jedno drzewo za dużo

— Wielki Sułek, dorodny, urodziwy kmieć, zabójca smoka, który poślubia kasztelankę i nie jest to początek wielkiej miłości

— Mały Sułek, jego brat, który od czasów małżeństwa brata z kasztelanką pije z rozpaczy i zawiści, a jego gospodarstwo podupada

— Osęk, najlepszy owczarz w Dolinie

— Szurlej, drugi co do zasobności kmieć w Dolinie i z oczywistych powodów rywal Szyszka

— Bażynka, córka Szurleja, która się jąka, czerwieni i też chciałaby, jak Honorcia, prowadzić hulaszczy żywot dziedziczki, ale się wstydzi, boi, no i nikt nie nastaje nadmiernie na jej cnotę

— Stary Kulas, posiadacz wozu

— Szczerbata Kryska, rezydentka w karczmie, sierota i ladacznica obsługująca gości

— Siwka, Miłka oraz Zezowata Pietak, czyli staruchy, które siedzą w kruchcie i delektują się każdym grzechem sąsiadów.

Jest też cała gromada nowych obywateli, spędzonych z okolicy przez wiedźmę i przymuszonych do zajęcia się robotami rolnymi:

— Waligóra — niegdyś rabuś, potem mąż Kordelii młynarzowej. Wiedźma znalazła go w zaklętej dolince, gdzie go żywcem zakopano, po czym ściągnęła do Doliny, związawszy zaklęciem, żeby nie mógł uciec. Przez krótki czas byli kochankami, ale potem od niej odszedł do wioski, gdzie najmował się na służbę i z czasem poślubił Kordelię, wdowę po Betce młynarzu. Jest hardy, popędliwy i pożąda więcej niż ma

— Doliba: koniokrad, który nie grzeszy rozumem i pełni zaszczytną funkcję wiejskiego głupka, a potem zostaje grabarzem

— Ortyl, dawny zbójca i mąż Mrchy

— Kowlik, łysy dezerter

— Włokita, też grasant.

Pojawia się wreszcie gromada pobocznych postaci, książęta i ich sługi oraz progenitura, świniopas, karczmarz z żoną oraz karczmarz bezżenny, rycerze, możnowładcy, kupcy, intendent, a nawet kasztelanka, która jest tak urocza i tak wredna, że nie działa na nią nawet klątwa wiedźmy.