Pokłońcie się mury przed swą nową Panią,
pokłońcie się przed wstępującą na swe nowe ziemie,
Panią na włościach,
Której imienia nikt nie zna i nigdy nie pozna,
która nie wam wiedzieć skąd przychodzi,
pokłońcie się Kochankowie,
Słudzy jej cielesnych żądz,
wejrzyjcie w serce obrócone w kamień,
w ramionach unieście jej ciało jeszcze ciepłe,
nie czujące już,
twarde i zimne serce,
nie znające więcej bólu,
ni upokorzenia,
Odtąd tu rozbrzmiewać będzie pieśń Bezimiennej,
Kto żyw niech nagi przed nią stanie,
Kto żyw niech strzeże jak oka źrenicy,
Kto żyw niech zatrzyma czarne skrzydła,
by do lotu więcej nie rozpostarły się,
bo lot ich to śmierć,
bo lot ich to zdrada,
Na którą nie wolno wam pozwolić...