Wśród ciszy kaleczącej zmysły
Wśród ciemności spowijającej
moją bladą postać
Wśród spokoju wiekuistego nocy
Wśród czarnej mgły nieobecności
do myśli mych on, nagi i czysty
przytwierdzony do tarczy
i gotowy na cios
przesłał pytanie ciche
"Kim jesteś?"
bezgłośnie prosił
"Odsłoń się i ukaż
swą twarz prawdziwą,
nieskalaną i własną.
Kim jesteś?"

Jestem upadłym aniołem
o skrzydłach jak noc czarnych
jestem królową śniegu,
panią wiecznej zimy,
uśpioną księżniczką
zaklętą w marmur,
pieśnią wieczności,  
okruchem świata,
soplem lodu zimnym
i ostrym jak brzytwa,
niemym i głuchym mieczem piekieł,
zemstą nieubłaganą, bezlitosną,
wolnością pogardzanych,
ciemiężonych i potępionych
sprawiedliwością co oko za oko
a ząb za ząb posiądzie
szaloną i dziką muzyką wichru
o twarzy kamiennej
i spokojnym spojrzeniu

Jestem twoim zapomnieniem...
twoją ciszą...
twoim nowym domem...
twoją zemstą i sprawiedliwością...
twoim przyjacielem ukarany
za niewinność potępieńcze.