Powietrze wionie
zapachem palonego mięsa,
na placu przed katedrą
tłum pijanej
z zachwytu tłuszczy
stoi okolony aureolą
wschodzącego słońca
a wśród płomieni
słychać krzyk.

Ona cicha i spokojna
spogląda w dół
w stronę domu swego
spętana powrozem,
ona jedna nie krzyczy
na twarzy jej spokój
a w oczach
nadzieja niedogasła
a płomienie wznoszą się
ku górze,
coraz wyżej i wyżej
przypiekają nagie stopy.
Bezbronna i naga
lecz z uniesioną
dumnie głową
bez wstydu i bez lęku.

"Płoń wiedźmo"
krzyknął ktoś z tłumu
obłąkańczy śmiech
zadzwonił w uszach,
a on stoi w aureoli
słonecznych promieni
"Oczyść Panie duszę
tej niewiernej
miłością swą nieskończoną,
miłosierny Boże zaprowadź ją
 przez płonienie
ku niebieskiemu królestwu"